Henk van Chastelet

In 1980 besloten een aantal tennissers van tennisclub CC, waaronder zijn zoon Dick, ook te gaan hockeyen. Ze werden bij de Dordtse Hockeyclub als semi-veteranen ingedeeld onder de naam “CC 80”. Vanaf het allereerste begin tot en met het seizoen 2007/2008 is Henk “coach” geweest van de (semi)veteranen. Eerst van CC 80. Later, toen dat team ermee stopte, zijn een aantal van hen overgegaan naar veteranen-B. Ook Henk ging mee, ondanks dat zijn zoon Dick stopte met hockeyen. Een jaar of vijf terug is veteranen-B overgegaan naar de poule van de L-veteranen.

Ook hier bleef Henk trouw aan het team.

Henk haalde elke zaterdag een hoeveelheid sinaasappels. Die sneed hij in vieren en verdeelde die partjes over twee zakken. Een voor het eigen team en een voor de tegenstander. Dit deed hij ook bij uitwedstrijden en werd door de tegenstander enorm gewaardeerd en leverde vaak positief verbaasde blikken op. In de rust van de wedstrijd kreeg elk team een zak. 
Tijdens de wedstrijd was Henk ook “de schatbewaarder” van het team. In zijn tas bewaarde hij dan de waardevolle spullen van de spelers, zoals horloges, portemonnees en sleutels.

Henk was altijd vrolijk en in voor een grapje en vond het hartstikke gezellig om ook bij de “derde helft” aanwezig te zijn. Daar wist hij ook voor de vrolijke noot te zorgen met moppen en olijke uitspraken. Regelmatig terugkerend was dat hij tegen tegenstanders opmerkte: “Let maar niet op mij, Ik ben een beetje neerslachtig vandaag.” Als men dan vroeg: “Oh ja, wat is er dan?” Antwoordde Henk steeds: “Het is vandaag precies 250 jaar geleden, dat een neef van mij is verdronken in de   Ierse Zee.” Met dat soort malle uitspraken kreeg hij de lachers wel op zijn hand.

Niet alleen bij zijn eigen team was Henk een graag geziene persoon, ook bij andere leden van de club. Henk was niet weg te denken in het geheel. En dat is ook het bestuur een aantal jaren geleden niet ontgaan, want Henk ontving toen voor zijn trouw aan de club het groen/witte Schaap.